~ Bijgewerkt op: 05 april 2015 ~ © Greetje Hendriks-Disclaimer ~ Webmaster Jan Meijer ~ Webmail ~ Contact mij ~ Linkpartners ~

Home

Oom Harm


''Mij doen ze er geen plezier mee. Mijn verjaardag breng ik al meer dan veertig jaar door in mijn eigen slaapkamer, liggend op mijn bed onder de door mijn moeder gehaakte beddensprei, de televisie ingesteld op kanaal één. De visite vermaakt zich wel in de woonkamer, ook zonder mij. Ik houd gewoon niet van dit gedoe, dat weet toch iedereen'.

 Oom Harm keek me aan, strekte zijn beide handen naar me uit, maar liet ze meteen weer op zijn lichaam vallen.

'Dit keer kom ik er niet onderuit hè?' Met afhangende schouders zat hij op de met oranje en blauwe slingers versierde stoel, een gouden kroon stond scheef op zijn hoofd.

 'Pa, je wordt maar één keer tachtig, zei mijn zoon vorige maand tegen mij, en dat gaan we vieren met jou erbij. Ik duld geen tegenspraak. En nu zit ik hier', verzuchtte hij terwijl hij voor zich uitstaarde, 'de kantine van de speeltuin'.

Mij leek het de juiste omgeving voor een verjaardagspartijtje van een hoogbejaarde, ook het tijdstip was goed gekozen, woensdagmiddag half twee, het krioelde buiten van de spelende kinderen. Zo te horen had er één een toeter tussen de lippen.

De zaal vulde zich met familieleden, voornamelijk bejaarden met rollators en cadeautjes. Oom Harm pakte ze uit onder het gemompel van enkele verwensingen.

'Zoveel sokken verslijt hij van zijn leven niet meer', fluisterde ik tegen mijn ouders.

'Een stropdas, wat moet hij daar nu mee' schreeuwde Aleida, de dove zus van oom Harm, terwijl de slagroom van het advocaatje aan haar mondhoeken kleefde, 'die draagt hij nooit, een pak zakdoeken was beter geweest met die eeuwige loopneus van hem'!

Ondertussen plaatste het speeltuinpersoneel het warme en koude buffet tegen de wand. Harm controleerde uitvoerig elke schaal, knikte met een grom ter goedkeuring en kwam naast me zitten.

Terwijl de gasten richting de hapjes schuifelden rukte oom Harm plots in één enkele beweging een lange gouden ketting met medaillon onder zijn overhemd vandaan. Hij opende de hanger en toonde een beeltenis van zijn overleden Duitse vrouw. We waren naamgenoten, mijn tante en ik. Gretchen en Greetje. Voordat ik kon reageren gooide hij zijn hoofd op mijn linkerschouder, zijn kroon viel op de grond.

'Och Greetje, ik ben altijd zo gierig geweest, nooit heb ik Gretchen een cadeau gegeven. Pasgeleden kocht ik deze ketting, puur goud, achttien karaats, maar daar heeft zij niets meer aan'.

Hij huilde zachtjes terwijl hij zijn hart uitstortte, het leek een beetje op schuld belijden.

'Ik had geld in overvloed, maar was te beroerd om het uit te geven en nu is het te laat. Ik heb mijn vrouw ernstig tekort gedaan', snotterde hij in mijn nek, en nu is ze dood. Het is te laat, te laat, piepte hij nog zachtjes na.

'En ik houd zo van haringen'.

Dat laatste leek mij niet écht een reden om huilend in biechten uit te barsten

'Dan fiets ik naar de markt en loop drie rondjes om de viskraam, want ik kan mijn geld niet zomaar uit mijn zak halen. Uiteindelijk koop ik één harinkje en ga met die haring languit op de bank liggen'.

'Waarom dan', vroeg ik lichtelijk geschokt. Misschien moest hier tóch een biechtstoel aan te pas komen, handtastelijkheden met kinderen en dieren was wat mij betreft taboe.

'Ik probeer hem liggend zo lang mogelijk vast te houden in mijn keel, dan heb ik meer waar voor mijn geld'.

Mijn mond viel open, zoiets raars had ik nog nooit gehoord.

Steeds zwaarder leunde oom Harm op mijn inmiddels vochtig geschreide schouder, de verdrietsnotjes uit zijn neus dropen richting mijn boezem. Snel propte ik een handvol oranje-blauw geruite servetten tussen onze beider lichaamsdelen.

' Ik had een hoop geld op de bank in België, zwart, maar de belasting kwam erachter. Na de boete hield ik nog genoeg over, maar voor mij geen bank meer, vuile verraders. Alles wat ik had en er later bij kwam, verstopte ik in de schuur, er was niks voor Gretchen bij.

Op een keer kwam ik thuis na mijn werk, Gretchen logeerde bij haar moeder, het was herfst en het had de hele dag geregend, echte wolkbreuken, alsof de hemel boos was. Ik opende de achterdeur en zag al mijn briefjes van honderd verspreid liggen door de tuin. Zeiknat!'

Hij slaakte een lange kreet als een babybrulaap terwijl hij een paar keer met zijn hoofd tegen mijn sleutelbeen bonkte, ik moest me inhouden om niet een canon in te zetten van de pijn.

Ondertussen waren er in de speeltuin meer kinderen in het bezit gekomen van een toeter, te horen aan het aantal geproduceerde decibellen en sabbelde tante Aleida hoorbaar op het staartje van een haring. Broer en zus, geen twijfel over mogelijk.

Mijn lichaam protesteerde langzamerhand tegen de eenzijdige druk van oom Harm en ik wilde me losmaken uit de ongemakkelijke omhelzing maar oom Harm wist van geen wijken.

'Ik heb alle briefjes bij elkaar gevist en op zolder aan de waslijnen gehangen. Daarna heb ik de föhn erop gezet, het duurde tot de volgende ochtend voor ze allemaal droog waren. Het kostte me een kapitaal aan stroom.'

'Wilt u wat drinken'?

 Oom Harm vloog overeind, pakte de gehavende servetten van mijn boezem en depte zijn ogen droog.

'Doe mij maar een jonge jenever, jongeman, en Gretchen hier ein Weisswein, dat heeft ze wel verdiend'.

'Liever Spa, ik ben de Bob', riep ik de kantinemedewerker na, wijzend op mijn ouders.

'Daarna heb ik het geld geteld, in gelijke stapels verdeeld en in papieren boterhamzakjes verpakt', vervolgde oom Harm zijn verhaal. 'Ik zeg niet hoeveel maar ik kwam te laat op mijn werk. In een hoek van de zolder, achter een stapel dakpannen, heb ik alles verstopt.

 Niemand die ervan wist, niemand die eraan kon komen. Het lag er veilig, hoog en droog'.

Zijn blauwe kraalogen straalden alsof hij de pot met goud aan het einde van de regenboog zag.

'Alles voor mij, alleen voor mij. Het spijt me Gretchen.' fluisterde hij.

 In een teug sloeg hij zijn jenevertje achterover om het met een harde klap op de tafel neer te laten komen. Zijn ogen vernauwden zich tot spleetjes

'Kolere muizen, alles vraten ze aan, vrijwel geen biljet sloegen ze over. Maar ik heb ze uitgeroeid, de hele familie, verrekte grijze rotzakken met hun knaagtandjes. Scheel heb ik me betaald aan muizenvallen. Maar ik ben weer gewoon opnieuw begonnen met sparen'.

'Pa, het is kwart voor vijf', een zware mannenstem klonk achter ons

 Het was Gerard, de zoon van oom Harm. Hij raapte de kroon van de vloer en zette hem op het hoofd van zijn vader. 'De speeltuin gaat dadelijk dicht, de mensen willen afscheid van je nemen. Hoe vond je het feest'?

Oom Harm kneep me in mijn bovenbeen. 'Gretchen was bij me'.


Meest recente verhaal Welkom
Schilderkunst

Wat fijn dat je voor deze website hebt gekozen!

Na het lezen van één of meerdere verhalen op deze site voel je je waarschijnlijk prettiger dan daarvoor.  

Mogelijk heb je zelfs een glimlach rond je mond.

Als dat zo is, dan ben ik geslaagd in mijn streven.

Het brengen van een beetje 'licht en lucht' in deze soms zo sombere wereld.

Surf rustig rond op deze site.

Lees en kom terug op het moment dat jij behoefte hebt aan een opkikker.

Vertel het een ander die het ook kan gebruiken.

De verhalen worden regelmatig vernieuwd.

EEN GLIMLACH IS VOORTAAN EEN MUISKLIK VAN JE VANDAAN…